เปิดบันทึกที่สุดของหัวใจ แบงค์ แคลช ถึงผู้หญิงที่อยากกอดตลอดชีวิต

952

ณ สถานที่แห่งหนึ่งที่ความทรงจำหยุดนิ่งไม่เคลื่อนไหว

ปี พ.ศ. 2535 เวลา 11 โมงเช้า

ตู้เย็นที่ไร้ซึ่งอาหารใดๆ ที่ครอบครัวหนึ่งควรจะมีเต็มตู้ ได้ถูกยึดไปต่อหน้าเด็กตัวเล็กๆ ในวันนั้น…

น้องชายผมชื่อ ‘เซฟ’ อายุ 4 ขวบ ได้แต่ถามว่า “พี่แบงค์…เขาเอาตู้เย็นไป แล้วเซฟจะเอาน้ำแข็งกินที่ไหนอะ?”

แบงค์วัยเด็ก อายุแค่ 10 ขวบ ในฐานะลูกคนโตในวันนั้น ได้แต่ยืนบอกตัวเองในใจพร้อมมือไม้อันสั่นเทาว่า “สักวันหนึ่ง…พี่จะหาเงินมาซื้อน้ำแข็งให้เซฟกินอย่างไม่เหลือขาดให้จงได้”

เมื่อได้รู้ว่า ‘แม่’ ต้องทำงานวันละ 3 ที่ เนื่องจากพ่อจำเป็นต้องจากไปด้วยความขัดสนและยากลำบาก ลูกคนนี้ก็ต้องดิ้น ดิ้นเพื่อน้ำแข็งก้อนเล็กๆในวันนั้น

จวบจนถึงวันนี้ แม้ ‘แม่’ จะไม่ได้อยู่ด้วยแล้ว แต่ผมสัมผัสได้ถึงความคิดถึงจากคุณพ่อและผม ซึ่งเอามาผสมผสานเป็นพลังก้าวต่อไปไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

แบงค์บอกแม่เสมอตลอดเหมือนตอนที่แบงค์ยืนมองแม่สิ้นใจว่า…

“แม่ไม่ต้องห่วงแบงค์นะ แบงค์ไม่ใช่คนที่หมัดหนักที่สุด แต่แบงค์สามารถโดนหมัดที่หนักที่สุดนั้นต่อยแล้วแบงค์ไม่ล้ม”

จะรักแม่มากกว่าตัวเองแบบนี้ในทุกๆ ชาติไป

ปรีติ บารมีอนันต์

12 สิงหาคม 2561

ขอบคุณภาพและเรื่องราวจาก:ปรีติ บารมีอนันต์ (แบงค์ แคลช)

อัพเดทข่าววงแคลชได้ที่:

https://www.facebook.com/clashrockband

https://www.instagram.com/clashrockband